Thank you for loving me*
สวัสดี diaryis และเพื่อน ๆ ทุกคนนะคะ
นานเหลือเกินที่ไม่ได้พบกัน เป็นยังไงกันบ้างคะ
สบายดีกันมั้ย...
ดีใจนะคะที่ได้กลับมาที่นี่อีกครั้ง และขอขอบคุณใครหลาย ๆ คนที่ยังไม่ลืมกัน
สัญญาว่าจะไม่หายไปไหนแล้วค่ะ
อาจจะมาไม่บ่อย แต่จะพยายามมาเป็นระยะ ระยะ นะคะ
ในช่วง 3 ปีกว่าที่ผ่านมามีเรื่องราวต่าง ๆ เกิดขึ้นมากมายเหลือเกิน
ซึ่งเพื่อน ๆ ทุกคนที่รู้จักกวางมาก่อนหน้านี้
คงจะพอรู้กันบ้างแล้วแหละเนอะว่าได้มีอะไรบางอย่างในชีวิตกวางที่เปลี่ยนแปลงไป
เรื่องบางเรื่องที่เกิดขึ้นเจ็บปวดซะจนกวางยังเคยสงสัยกับตัวเองเลยว่า
นี่เรายังสามารถหายใจได้อยู่รึเนี่ย
แต่กวางก็เลือกที่จะไม่เล่าเรื่องต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นให้คุณแม่ หรือให้ใครฟัง
เพราะกวางรู้ดีว่าคุณแม่จะต้องทุกข์ใจยิ่งกว่าที่กวางทุกข์ซะอีก
จนเมื่อถึงวันนึง วันที่กวางได้เปิดใจรับพี่ต๋อมเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต
แล้วคุณแม่ก็พูดกับกวางว่า “แม่ไม่ได้เห็นรอยยิ้มของเราอย่างนี้มาตั้งนานแล้ว
แม่เป็นแม่ของเรานะ ต่อให้เราไม่พูด มีหรือที่แม่จะไม่รู้ว่าลูกของแม่รู้สึกยังไง”
เวลาที่ได้อยู่ข้าง ๆ พี่ต๋อมแล้วกวางรู้สึกอุ่นใจ สบายใจ อย่างบอกไม่ถูก
เป็นความรู้สึกที่ว่าจากนี้ต่อไปกวางจะไม่ต้องเหนื่อยวิ่งไล่ตามกับสิ่งที่ไม่มีอยู่จริงอีกต่อไปแล้ว
ตลอดระยะปีกว่าที่พี่ต๋อมไม่เคยหายไปไหน (ถึงแม้ใคร ๆ จะพากันเรียกพี่ต๋อมว่าไอ้หายต๋อมก็ตามที)
พี่ต๋อมจะวนเวียนอยู่ข้าง ๆ กวาง ซึ่งแม้บางทีอาจจะไม่เห็นพี่ต๋อมได้ด้วยตา
แต่ก็สามารถรับรู้ได้ด้วยใจว่าพี่ต๋อมยังอยู่ตรงนั้นเสมอ
ขอบคุณพี่ต๋อมมาก ๆ นะคะสำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่พี่ต๋อมทำให้น้องกวาง
ขอบคุณสำหรับความรักที่ช่วยรักษาดวงใจที่บอบช้ำ
ขอบคุณสำหรับความพยายามที่จะให้เรามีวันข้างหน้าด้วยกัน
ขอบคุณนะคะที่รักกัน
เด็กดื้อหัวแข็ง & คุณลุงเมล็ดแตงโม
พรุ่งนี้พี่ต๋อมจะเป็นสารถีพากวางกะคุณแม่ไปเยี่ยมทหารกัน :)
ตีมใหม่ที่หัดทำเองแบบป่วย ๆ ไว้มีเวลาจะพยายามทำให้สวยขึ้น
ยังค่อนข้างงง ๆ กับฟังค์ชั่นใหม่ ๆ กับไดอีส ก็ต้องศึกษาเรียนรู้กันต่อไป
มีเรื่องอยากที่จะเล่าให้ฟังมากมาย ไว้จะทยอยอัพเดทในโอกาสต่อ ๆ ไปนะคะ
kelotty
Better Together